Festiwal Fotografii Industrialnej

Festiwal Fotografii Industrialnej jest formą przeglądu twórczości profesjonalnej, jak i amatorskiej przedstawiającej w sposób kreatywny przestrzenie przemysłowe. Kreatywne przedstawienie tego typu przestrzeni jest sformułowaniem, które obejmuje różne formy przekazu zawarte w obrazie fotograficznym. Dlatego też w ramach Festiwalu Fotografii Industrialnej zobaczyć będzie można zarówno klasyczną fotografię architektury, projekty dokumentalne i reportaże, jak i fotografię z pogranicza „urban exploration”.

Miejscem odbywania się Festiwalu jest nie bez znaczenia Górny Śląsk, czyli region ściśle związany z głównym motywem Festiwalu, jakim jest przemysł. Obszar ten stał się doskonałym plenerem fotograficznym dla wielu fotografów ze względu na unikalne w skali kraju krajobrazy industrialne, ale także ze względu na potrzebę dokumentowania znikających w zastraszającym tempie jego elementów. Wiele projektów fotograficznych dotyka problemu degradacji obiektów postindustrialnych, stając się jednocześnie sprzeciwem wobec takiego stanu rzeczy. W tym miejscu pojawia się drugi, korespondujący z samą istotą fotografii wymiar Festiwalu — ukazanie stanu zachowania poprzemysłowego dziedzictwa, jego zmarnowanego potencjału w odniesieniu do możliwości zagospodarowania, wykorzystania i dalszej eksploatacji w zmienionej formie, jako istotnego elementu dopełniającego tożsamość regionu. Stąd wynika lokalizacja wystaw w obiektach poprzemysłowych pełniących z powodzeniem nowe funkcje w przestrzeni publicznej.

Przed nami V edycja Festiwalu. Z tej okazji chcielibyśmy ukierunkować tematykę spotkań, prelekcji a także wystaw na gałąź przemysłu, bez której nie byłaby możliwa tak szybka industrializacja obszaru Górnego Śląska i Zagłębia. Kolej była pierwszym lądowym środkiem transportu umożliwiającym przewóz towarów i osób na masową skalę. Pełna nowoczesnych, pionierskich rozwiązań obecna jest w naszym regionie już prawie 170 lat. Podczas wojen, powstań śląskich, okresu odbudowy kraju, kolej zawsze stanowiła najważniejszy środek transportu. Co zatem wiemy o historii kolei? Jak traktujemy kolejowe dziedzictwo i czy w ogóle je mamy?

Artyści & Wystawy 2019
Adam Sowa
Utracone w tłumaczeniu

Zestaw zdjęć powstał w ciągu ostatnich czterech lat na terenie woj. lubuskiego (czyli odkąd przeniosłem się tu z Katowic). Region ten, przyćmiony przez obecny Dolny Śląsk, jest stosunkowo mało znany w pozostałych częściach kraju, a nawet lokalnie! Zabytki industrialne występują tutaj masowo, niestety znikają też w zastraszającym tempie.

Tytuł wystawy nawiązuje do terminu występującego przy przekładach literackich, gdy ze względu na cechy danego języka zostaje utracona część treści utworu. Podobnie przedstawione przeze mnie obiekty zostały utracone przy „przekładzie” do naszej rzeczywistości, a wkrótce przepadną bezpowrotnie wraz z ich interesującą historią.

 

Zwiń
Ireneusz Borowski

coal-mines.pl

Projekt ukazujący element śląskiego pejzażu, jakim są wieże szybowe kopalń - ich podobieństwa i różnice. Fotografie wykonane w okresie jesienno-wiosennym przy rozproszonym świetle. Przy fotografowaniu staram się  skupić się na kształcie i charakterze każdej z budowli. Inspiruję się pracą małżeństwa Becher. Prezentowane fotografie są wycinkiem projektu znajdującego się na stronie internetowej: http://coal-mines.pl/

Zwiń
Marcin Burczyk

Terminator/Ogień i Metal

Sięgnijmy w głąb przemysłu szeroko pojętego. Spójrzmy na stalowe konstrukcje
fabryk, kopalń, ogromnych wież szybowych. Popatrzmy na nitki transportu
kolejowego. Skupmy uwagę na maszynach. Wróćmy do miejsc, gdzie to wszystko się
zrodziło. Prezentowane przeze mnie zdjęcia tym razem skupiają się wokół ognia,
będącego ojcem tworzenia otaczającego nas świata. Proces produkcji stali
fascynował mnie od zawsze. Tak prosty i tak skomplikowany jednocześnie. Żar, huk,
para i potęga myśli ludzkiej. Ziemia dała człowiekowi rudy żelaza. Człowiek nadał
ziemi jej współczesny wygląd.

 

Zwiń
Artur Szlesinger

Nie ma innej drogi na południe

Rozwój przemysłu nierozerwalnie wiąże się z rozwojem kolei. Tak było w
kolebce rewolucji przemysłowej – Anglii i ten wzorzec powielono na Śląsku.
Region Górnego Śląska był jednym z pionierów zarówno jeśli chodzi o kolej jak i
przemysł. Jedna z pierwszych linii kolejowych na Śląsku używana była w Królewskiej
Hucie dzisiejszym Chorzowie. Na początku była obsługiwana trakcją konną ale już
wkrótce konie zastąpiono lokomotywami parowymi. Błyskawiczny rozwój
industrialny regionu nie mógłby mieć miejsca gdyby nie skomunikowanie Śląska
zresztą europy za pomocą systemu szerokotorowych dróg żelaznych. Nie do
przecenienia jest również kompleksowa organizacja linii wąskotorowych, które były
nieodzowną częścią składową niezmiernie skomplikowanej struktury dostaw
surowców i odbioru produktów między niezliczoną ilością kopalń, fabryk, hut
elektrowni i wielu innych zakładów przemysłowych w regionie.
Założone w 1851r Górnośląskie Koleje Wąskotorowe to najdłużej działający system
kolei wąskotorowych na świecie (choć obecnie w ruchu pozostał jedynie krótki
odcinek). GKW oprócz przewozu towarów umożliwiały również tysiącom
pracowników na sprawne dotarcie do swoich miejsc pracy nierzadko pokonując
znaczne odległości.
Obecnie, sieć kolei na Śląsku mimo, że uszczuplona o wiele kilometrów torów
przemysłowych to wciąż ogromny i skomplikowany system, który nadal daje wiele
okazji by uchwycić szczególny czar i urok kolei na tle industrialnego dziedzictwa
regionu.

 

 

Zwiń
Damian Cyfka

Łagisza o wschodzie

Góra Św. Doroty w Będzinie - Grodźcu, potocznie zwana Dorotką, jest jednym z moich ulubionych miejsc do fotografowania, w dodatku dzieli mnie od niej zaledwie 20 min drogi. Góra sięga ok 382 m n.p.m i jest jednym z wyższych wzniesień Wyżyny Śląskiej. Z góry tej rozciąga się przede wszystkim ciekawy widok na Zagłębie. Szczególnie dobrze prezentuje się z niej będzińska elektrownia Łagisza oraz cementownia Grodziec. Przy dobrych warunkach wypatrzeć możemy kominy elektrowni Jaworzno, a nawet szczyty Beskidu Żywieckiego i Tatr. Na Dorotkę najbardziej lubię wybierać się w celu fotografowania z niej elektrowni Łagisza o wschodzie słońca. Mimo, że byłem tu już kilkanaście razy, to wschód słońca zawsze wygląda inaczej. Nie tylko za sprawą położenia słońca, ale też mgieł, widoczności i przejrzystości powietrza, a nawet intensywności wydobywającego się dymu

i pary wodnej z chłodni i kominów elektrowni. Na wystawę wybrałem cztery spośród wielu zdjęć, które ukazują wspomnianą wcześniej elektrownię, które wykonałem o różnych porach roku. Pomimo podobnych ujęć i wspólnej tematyki - wschodu słońca - każde ze zdjęć jest inne i pokazuje, jak ważną rolę w fotografii krajobrazowej odgrywa nie tylko światło ale i warunki atmosferyczne.

Zwiń
Dawid Lach

Kolej kopalniana

Wyobraź sobie podziemne miasto, w którym spotykasz stacje, dworce oraz tory kolejowe. Miasto, gdzie tabor wozowy przystosowany jest do bezpiecznego przewożenia urobku, materiałów oraz górników. To kolej o nieograniczonym zasięgu i ogromnych możliwościach, która może dojechać w najdalsze rejony kopalnianych chodników. Zapraszam Państwa do wspólnej podróży po wyrobiskach i powierzchni zakładów Jastrzębskiej Spółki Węglowej.

Zwiń
Dawid Ślusarek

Polskie Karpaty – spuścizna Kolei Transwersalnej

Zbiór fotografii przedstawiają resztki klimatu Kolei Transwersalnej, wraz z integralnym czynnikiem, który pierwotnie ją współtworzył – lokomotywownią w Chabówce.

Zwiń
Janusz Wojcieszak

Nieustannie wozimy

Kolej niegdyś przewoziła większość ładunków, sieć kolejowych połączeń była
olbrzymia, tory docierały do najmniejszych miejscowości, prawie do każdego
zakładu pracy, na wieś.... gdzie nie docierały tory normalne, tam pracowały
wąskotorówki.
PKP – to był gospodarczy gigant...może dlatego nie wytrzymał zachodzących zmian.
Współcześnie polska gospodarka oparta jest o transport drogowy. Zlikwidowano
setki kilometrów torowisk, zburzono mnóstwo budynków dworcowych,
zlikwidowano wreszcie kolejowe połączenia do wielu miejscowości i zakładów. Ale
kolej wozi nieustannie, podobno nawet coraz więcej... Zaciekawiło mnie co obecnie
przewozi kolej. Do wagonów, cystern, czy kontenerów nie zaglądałem, ale co nieco
zaobserwowałem...

Zwiń
Jarosław Dumański

 

Fabryka Zapałek w Częstochowie - miejsce, w którym zatrzymał się czas.

 

Fotografie zostały zrobione w, udostępnionej do zwiedzania, Fabryce Zapałek w Częstochowie (obecnie Muzeum Produkcji Zapałek).
Zachowała się w niej, pochodząca z lat 30. XX wieku, część linii produkcyjnej.
Na terenie zakładu znajduje się kilka małych kapliczek, krzyży i obrazów sakralnych, upamiętniających wypadki i pożary, do jakich dochodziło w fabryce na przestrzeni lat.
Niestety budynek, a wraz z nim cała fabryka, coraz bardziej niszczeje. Nieszczelne okna, przeciekający sufit, wilgoć i grzyb na ścianach powodują coraz większą degenerację tego bardzo interesującego zabytku.

Trochę historii:

Fabrykę zapałek w roku 1881 wybudowali niemieccy przemysłowcy Julian Huch
i Karol von Gehlig, natomiast produkcję zapałek rozpoczęto w 1882 roku.

W 1913 roku pożar zniszczył większość drewnianych budynków. Na tę okoliczność powstał jeden z pierwszych filmów kinematografii polskiej, nakręcony przez braci Antoniego i Władysława Krzemińskich.
Szybko odbudowano i zmodernizowano fabrykę, zwiększając moce produkcyjne.

Z inicjatywy Ministra Skarbu Władysława Grabskiego, który utworzył Polski Monopol Zapałczany, w roku 1925 częstochowska fabryka została wydzierżawiona Spółce Akcyjnej do Eksploatacji Państwowego Monopolu Zapałczanego, będącej właścicielem do wybuchu II wojny światowej.
W czerwcu 1930 roku wybuchł pożar, który uszkodził część maszyn i zabudowań. Po odbudowie, jeszcze w tym samym roku, nastąpiła gruntowna modernizacja zakładu. Fabryka otrzymała nowe maszyny do produkcji zapałek firmy Durlach.

W latach 1945 - 1997 fabryka była zakładem państwowym, a od 1997 została wykupiona przez pracowników i jest Spółką Akcyjną, której akcjonariuszami są pracownicy. Z inicjatywy Zarządu Spółki w roku 2002 powstało Muzeum Produkcji Zapałek, którego częścią w dalszej mierze jest sama fabryka.

W fabryce do tej pory produkuje się zapałki z popularnej serii Black Cat, jak również zapałki niestandardowe - grillowe, kominkowe i reklamowe.

Zwiń
Ireneusz Kaźmierczak

Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego

Fotoreportaż został zrealizowany w ZNTK oraz parowozowni w Oleśnicy w 1980 roku.
Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego w Oleśnicy powstały 1 października 1913 r. jako Reichsbahnausbesserungswerk Öels – Główne Warsztaty Kolejowe. Od 1945r. do 1994r. wykonywano głównie naprawy parowozów. ZNTK Oleśnica posiadały dwa własne parowozy przetokowe: Ty 2 i Tkt 48. Halę oleśnickiej parowozowni oraz jej infrastrukturę rozebrano w 2005r. Parowozy zostały sprzedane.

Zwiń
Jarosław Kozioł

Światło ze Wschodu

Zwiń
Joanna Śledzik

Powrót Natury

W błękitne zmierzchy letnie pójdę miedzą polną
Skroś traw i ziół, muskany przez dojrzałe żyto...
Śniąc, będę czuł pod stopą świeżość ros podolną,
Pozwolę wiatrom kąpać mą głowę odkrytą.

Nie będę tedy mówił ani myślał wcale,
Lecz nieskończona miłość w moje serce spłynie...
I będę szedł jak Cygan - w coraz dalsze dale,
W przyrodzie jak kobietą, szczęsny w tej godzinie.

Artur Rimbaud – Wrażenie

Przeł. Bronisława Ostrowska

Zwiń
Marek Locher

Po Kolei!

Powiedziałbym, że Kolej to krwiobieg przemysłu – absolutnie kluczowy szlak komunikacji, dziś już zdecydowanie w odwodzie, choć wciąż niezbędny w górnictwie i hutnictwie, gdzie na różnych płaszczyznach (dosłownie) spotykają się tory normalne i wąskie. Kolej w górnictwie, to także ta podziemna. Co ciekawe, ten jej podziemny świat, nie jest taki hermetyczny i ściśle przeplata się z powierzchnią – pełne wozy są wyciągane na powierzchnię, gdzie dokonują swojego technologicznego obiegu, po czym mogą znów wracać pod ziemię.

Tu jednak nachodzi mnie smutna refleksja, że wielokrotnie i często nieświadomie, doświadczałem widoków niejednoznacznych, czyli że na pozór wszystko istnieje, ale już definitywnie nie funkcjonuje. Granica między światami działania, a wyłączenia - jest więc jakby bardziej płynna czy bardziej zatarta. Wozy na węgiel mogą też służyć do załadowania śmieci – to taka symboliczna ostatnia przemiana w drodze na złom. W rezultacie, cały ten górniczy „krwiobieg” ustaje, w ciszy, a na porośniętej bocznicy, tylko połamane latarnie, jak błędne wektory kierunkowe nie wyznaczą już porządku i przebiegu torowisk. Ale to wszystko po Kolei!

Zwiń
Maciej Mutwil

Koniec wydobycia

W ubiegłym roku swego końca doczekało się wiele miejsc - wyburzono m.in. sporo zabudowy nieczynnych kopalń łącznie z rozbiórką ich wież. Również dotarły ostatnie składy z piaskiem na mosty zsypowe KWK Mysłowice-Wesoła (szyb wschodni), budowlany Wysoki Brzeg i na KWK Staszic. A Kopalnia Piasku Szczakowa zakończyła wydobycie.
Po kilkudziesięciu latach eksploracji złóż piaskowych zakład przeszedł do historii. 27 grudnia 2018 odbyło się ostatnie załadowanie pociągu, który był również ostatnim pociągiem z piaskiem z tej kopalni i jechał na rozładunek na most zsypowy na KWK Staszic, umiejscowiony przy szybie IV na Giszowcu.
Tego dnia nastąpił koniec obszernego fragmentu historii kolei piaskowej w naszym rejonie. KP Szczakowa to już przeszłość.
Na zdjęciach ostatnia duża koparka z KP Szczakowa – Srs470 oraz pociąg z piaskiem ciągnięty przez lokomotywę Tem2-307.

Zwiń
Katarzyna Litwin

Kopalnia Talerzy

Kopać i wykopywać można wiele, na węglu świat się nie kończy. Jak się okazuje na drogich kamieniach, kruszcach i metalach również. W tym przypadku cennym i bardzo pożądanym surowcem okazał się.. piasek. Ale nie byle jaki bo kaolinowy, poszukiwany i bardzo ceniony w lokalnym przemyśle ceramicznym, bardzo prężnie działającym przed wybuchem II wojny światowej i mającym niemały wkład na rozwój regionu po zakończeniu działań wojennych. Z czasem jednak popyt na wyroby z porcelany i fajansu zmalał, a opłacalność podziemnego wydobycia surowca spadła niemal do zera – zastąpiono go górnictwem odkrywkowym. Stare komory i korytarze wykorzystano do utylizacji form ceramicznych z likwidowanych na przestrzeni lat fabryk. Ostatnią i jednocześnie najdłużej działającą podziemną kopalnię zamknięto pod koniec lat 90, jednak z nadzieją na wznowienie wydobycia po okresie kryzysu. Od tamtej pory czas się w niej zatrzymał.

Zwiń
Waldemar Siatka

Ostatnia Stacja

Prace powstały w okresie 2015 – 2017 i wykonane zostały na terenie Muzeum Kolejnictwa w Warszawie oraz Skansenu Taboru Kolejowego w Chabówce. Wystawa opowiada o historii kolejnictwa, poprzez pryzmat urządzeń i maszyn używanych przez ten sektor transportu powszechnego, które obecnie stanowią zabytki techniki. Stanowi refleksję nad szybkim rozwojem i postępem nauki i techniki w kolejnictwie i jego skutkami w życiu społeczeństwa. Ostatnia Stacja to skansen, muzeum, miejsce końcowe na drodze wędrówki. Wędrówki przez czas, przestrzeń i wspomnienia oraz emocje ludzi, który ten świat wypełniali. Miejsce z którego ludzie odeszli podążając innymi środkami transportu ku swoim celom. Miejsce w którym pociągi śnią swój sen o czasie pary, prędkości i niekończących się przestrzeni które czekają na swój pociąg.

Zwiń
Marek Stańczyk

PROJEKT: Made in Silesia

Prezentowany mini kolaż z ujęć zeskanowanych klisz pokazuje kadry czyste i bez obróbki. Są to obrazy w kolorze z lat 2001 - 2016 bez ujęć zimowych.

Zwiń
Lukáš Procházka

Silence

Wystawa skupia się głównie na nieruchomych ujęciach tworzonych w środowisku przemysłowym, ponieważ pomimo pracowitej natury fabryk, zawsze można było znaleźć tam miejsca pozornego spokoju i ciszy. Miejsca, które tylko podkreślały obcą i często niebezpieczną naturę otoczającą tam ludzi, a jednocześnie nierozerwalnie z nimi współistnieją. Miejsca wypełnione metalicznym zapachem i ciszą tak paraliżującą i miażdżącą, jak życie wypełnione pracą w tych miejscach.

Zwiń
Klaudia Piątek-Olszewska
Zwiń
Katarzyna Świętochowska

CaCO3

Te rozległe zbiorniki wodne zabarwione na turkusowo węglanem wapnia (CaCO3) powstały na składowisku popiołów należącym do elektrowni Adamów w Turku.

W prezentowanym cyklu fotografii pokazuję wpływ działania elektrowni na otaczające ją środowisko i jednocześnie zwracam uwagę na atrakcyjność wizualną i rozmaitość występujących tam obecnie form i barw.

Miejsce jest pełne sprzeczności, z jednej strony przywodzi na myśl egzotyczne wakacje, z drugiej budzi skojarzenia wyraźnie apokaliptyczne. Turkusy i błękity wody spotykają biele, szarości i rudości pyłów, a wszystko to przecinają intensywnie rdzawe rurociągi.

Kąpiel w tym lazurowym akwenie jest zabroniona, więc atrakcja przeznaczona jest wyłącznie dla turystów powściągliwych.

Zwiń
Maciej Fliegel

Po kolei

Naturalna kolej rzeczy, czyli pociąg, który odjechał, by nigdy nie wrócić.

Zwiń
Magdalena Dalmata

Bez tytułu

Zbiór fotografii prezentujących przestrzenie związane z transportem kolejowym oraz fragmenty opuszczonego taboru na terenie lubelskich dworców.

Zwiń
Martyna Larysz

Wlyźć do cuga bylejakiego

Zdjęcia przedstawiają stacje i przejazdy kolejowe w Wyrach, Mikołowie-Jamnej, Łaziskach Górnych i Łaziskach Średnich. Ze szczególnym uwzględnieniem tej ostatniej miejscowości. Natmoast tytuł nawiązuje do słów piosenki Maryli Rodowicz „Remedium”. Podróże pociągiem i węgiel w wagonach to nieodłączny elelement Śląska.

Zwiń
Piotr Tomala

Resztki tlącego się życia

Zdjęcia wykonane w 2018 roku na terenie Zakładów Naprawczych Kolei Wąskotorowej w Bytomiu.

Zwiń
Przemysław Wołczyk

Kolejowe ostatki

Kilka zdjęć które są już historią.

Pociąg do KWK Pokój w Rudzie Śl, Elektrociepłowni w Zabrzu linią przez Biskupice, czy na most samowyładowczy przy szybie Wschodnim KWK Wieczorek już nie pojedzie. Obecnie pozostają jedynie zdjęcia i wspomnienia ze szlaku, ponieważ linie kolejowe na tych trasach zostały zamknięte.

Zwiń
Tomasz Rybok

Wsiąść do pociągu towarowego...

Tematem tegorocznej edycji FFI jest kolej, która stanowi jedną z podstawowych gałęzi przemysłu. Łączy i zasila poszczególne elementy przemysłowej struktury. Moje fotografie skupiają się głównie wokół przemysłu, który wywołał u mnie naturalny pociąg do pociągów ;) Na festiwal przygotowałem wystawę składającą się z fotografii kolejowych ujętych wg mnie w ciekawy sposób.

Zwiń
Żaneta Wojtala

Częstochowska architektura przemysłowa

Zwiń
Ewa Grzegorzak-Łoposzko

Na biało i na...

Zwiń
Lokalizacje wystaw
Lokalizacja – SCK Park Tradycji

SCK Park Tradycji

Park Tradycji to postindustrialny obiekt, który powstał w wyniku renowacji budynku maszynowni oraz wieży wyciągowej szybu Krystyn, a także przylegającego do nich terenu byłej kopani „Michał” (wcześniej „Max”) w Siemianowicach Śląskich, której dzieje siegają połowy XIX wieku. Decyzję o likwidacji zakładu podjęto w roku 1989, a do ostatecznej likwidacji doszło w roku 1994. Odnowiony obiekt oddano do użytku w roku 2012. Od tego czasu znajduje się on pod zarządem Siemianowickiego Centrum Kultury. W roku 2013 Park Tradycji dołączył do obiektów znajdujących się na Szlaku Zabytków Techniki Województwa Śląskiego.

Lokalizacja – Galeria Sztuki Współczesnej Elektrownia

Galeria Sztuki Współczesnej Elektrownia

Budynek obecnej Galerii „Elektrownia” powstał w latach 1902-1908 na bazie projektu wybitnego polskiego architekta Józefa Piusa Dziekońskiego, autora projektów wielu monumentalnych obiektów użyteczności publicznej w Europie. Dzięki rewitalizacji obiekt przystosowano do współczesnych standardów i może on teraz pełnić wiele funkcji, m.in.: wystawienniczą – przestrzeń dla zwiedzających w Sali Głównej z zabytkowymi maszynami; konferencyjną –  dla narad, spotkań, konferencji w Sali konferencyjnej i multimedialnej; warsztatową.

Dojazd

SCK Park Tradycji

ul. Orzeszkowej 12
41-100 Siemianowice Śląskie

Komunikacja miejska:
Przystanek „Michałkowice Fabud”
Linie: 30, 98, 110, 974
Przystanek „Michałkowice Kościół”
Linie: 5, 22, 30, 43, 72, 74, 91, 96, 98, 110, 119, 133, 168, 170, 196, 222, 663, 664, 665, 974

Galeria Elektrownia

ul. Dehnelów 45
41-250 Czeladź

Komunikacja miejska:
Przystanek „Czeladź Saturn”
Linie: 100, 723, 911, 902N

 

Program

Otwarcie Festiwalu - 10/05/2019, godzina 18:00

SCK Park Tradycji

SCK Park Tradycji

Wystawy:

Janusz Wojcieszak

Dawid Lach

Marcin Burczyk

Ireneusz Kaźmierczak

Maciej Fliegel

Dawid Ślusarek

Adam Sowa

Magdalena Dalmata

Tomasz Rybok

Lukas Prochazka

Martyna Larysz

Ireneusz Borowski

Ewa Grzegorzak-Łoposzko

Mrek Locher

Marek Stańczyk

Galeria Elektrownia

11.05.2019, godzina 10:00 - Marek Locher, spotkanie autorskie

11.05.2019, godzina 11:00 - Krzsztof Soida, Jakub Halor, Mariusz Senderowski - Przewóz ludzi na Górnośląskich Kolejach Wąskotorowych + inne kolejowe tematy

11.05.2019, godzina 13:00 - Maciej Mutwil, spotkanie autorskie - Koleje Piaskowe

Wystawy:

Piotr Tomala

Artur Szlesinger

Damian Cyfka

Klaudia Piątek-Olszewska

Katarzyna Litwin

Jarosław Dumański

Waldemar Siatka

Przemysław Wołczyk

Joanna Śledzik

Jarosław Kozioł

Katarzyna Świętochowska

Żaneta Wojtala

Maciej Mutwil

Organizatorzy

Partnerzy

Sponsorzy

Zgłoszenia

Jeżeli fotografujesz i chcesz pokazać swoją twórczość na Festiwalu Fotografii Industrialnej - zapoznaj się z Regulaminem uczestnictwa, wypełnij formularz i wyślij swoje zgłoszenie na adres wystawy@indufotofest.pl

Czekamy na Ciebie!

REGULAMIN UCZESTNICTWA

FORMULARZ ZGŁOSZENIA

Kontakt

Siemianowickie Centrum Kultury

Informacje odnośnie festiwalu: kontakt@indufotofest.pl
Informacje w sprawie wystaw: wystawy@indufotofest.pl
Informacje na temat warsztatów: warsztaty@indufotofest.pl

Formularz kontaktowy